I znów poetycki rodzaj światów-płócien, do których z mniej lub bardziej mamiącym umysły słowo-wizjotokiem wciąga nas Żwikiewicz, bez żenady czy niepokoju o kondycję percepcji odbiorcy, o umiejętność zrozumienia podstaw. Elf – to bohater, Tried – to statek, Planeta – to cel; cała reszta może być dziełem szaleńca, albo przynajmniej sprawiać takie wrażenie. „Imago” uchodzi za jedną z lepszych powieści Żwikiewicza. Opowiada o wyprawie badawczej na planetę o ponadprzeciętnej aktywności biologicznej, pozwalającej na kształtowanie nowych modeli życia i warunków dla nich… Żwikiewicz odnosi się z pełną ufnością do naszej wiedzy na temat biologii, chemii, wpuszcza czytelnika w świat orogenezy, biosfer, wstęgi Mobiusa, w całe to kosmiczne sacrum, którego istnienia powinniśmy być tak samo świadomi jak sam Autor.